صبا مشگ ترش بر گل فگنده

ز درد عشق جانش بر لب آمد

فرو شد روزش و دور شب آمد

سمن در حلقه سنبل فگنده

چو دختر دید موی مشک بیزش

گل تر کرده از لبخشک خیزش

رخی چون روز و زلفی همچو شب داشت