فرو شد روزش و دور شب آمد

قضا را بر دریچه بود کز راه

رخ گل دید چون خورشید و چون ماه

ز درد عشق جانش بر لب آمد

سمن در حلقه سنبل فگنده

صبا مشگ ترش بر گل فگنده

چو دختر دید موی مشک بیزش