بخوردم خون دل دیگر ندارم

دلم از گریه خرسندی گرفتی

بسی غم زاشک چون باران به در شد

کنون چشمم از آن باران به سر شد

کنون بی رویش از چشمم چه بارم

چه میگویم که چندانی بگریم

که از هر مژه طوفانی بگریم