کنون بی رویش از چشمم چه بارم

بسی غم زاشک چون باران به در شد

کنون چشمم از آن باران به سر شد

بخوردم خون دل دیگر ندارم

چه میگویم که چندانی بگریم

که از هر مژه طوفانی بگریم

ازان از دیده بارم نار دانه