که دل پرنار دارم جاودانه

چه میگویم که چندانی بگریم

که از هر مژه طوفانی بگریم

ازان از دیده بارم نار دانه

منم کاهی چنین دلخسته از تو

چو کوهی سنگ بر دل بسته ازتو

تن من طاقت کاهی ندارد