ز اول کرد آغاز و ببن برد

کنون چندانکه خواهد بود جانم

تو خواهی بود محرم در جهانم

چو القصه بسی گوی سخن برد

دلی پرداشت میگفت آن فسانه

فرو نگذاشت حرفی ازمیانه

سخن میگفت و اشک از دیده میریخت