دلی پرداشت میگفت آن فسانه

تو خواهی بود محرم در جهانم

چو القصه بسی گوی سخن برد

ز اول کرد آغاز و ببن برد

فرو نگذاشت حرفی ازمیانه

سخن میگفت و اشک از دیده میریخت

گهی پیدا گهی دزدیده میریخت