سخن میگفت و اشک از دیده میریخت

ز اول کرد آغاز و ببن برد

دلی پرداشت میگفت آن فسانه

فرو نگذاشت حرفی ازمیانه

گهی پیدا گهی دزدیده میریخت

چو شمعش آتشی بر فرق میشد

ز آب چشم در خون غرق میشد