زبان بگشاد فرخ گفت مهراس

که از شادی ندانست او که چون شد

بفرخ گفت در بندست پایم

وگرنه پیش خدمت با سرآیم

بدو افگند سوهانی چو الماس

بیک دم کار خود کرد آن سمنبر

دوید از پیشگه تا پیش منظر