بفرخ گفت در بندست پایم

ز شادی بیخبر شد تا خبر یافت

چنان بیهوش گشت و سرنگون شد

که از شادی ندانست او که چون شد

وگرنه پیش خدمت با سرآیم

زبان بگشاد فرخ گفت مهراس

بدو افگند سوهانی چو الماس