که از شادی ندانست او که چون شد

چو گلرخ از صفیر او اثر یافت

ز شادی بیخبر شد تا خبر یافت

چنان بیهوش گشت و سرنگون شد

بفرخ گفت در بندست پایم

وگرنه پیش خدمت با سرآیم

زبان بگشاد فرخ گفت مهراس