ز شادی بیخبر شد تا خبر یافت

چو صعلوکان بدم رنگی بپرداخت

سوی آن سیمبر سنگی بینداخت

چو گلرخ از صفیر او اثر یافت

چنان بیهوش گشت و سرنگون شد

که از شادی ندانست او که چون شد

بفرخ گفت در بندست پایم