چنان بیهوش گشت و سرنگون شد

سوی آن سیمبر سنگی بینداخت

چو گلرخ از صفیر او اثر یافت

ز شادی بیخبر شد تا خبر یافت

که از شادی ندانست او که چون شد

بفرخ گفت در بندست پایم

وگرنه پیش خدمت با سرآیم