شبی تاریک بود و مرد غافل

سپه گر خویش را تنها درانداخت

بزودی مرد بر بالا کشیدش

که تا فرخ جگر گه بر دریدش

ز دست خصم زخمی خورد بر دل

نشان آن بود کان دلو سبک رو

زند بر آب ده ره نزد خسرو