مرا گر هم کشد فرمانروا اوست

درامد پیش شه با تیغ و کرباس

زمین را بوسه زد زاری بسی کرد

که چون شه کشت زین لشکر بسی مرد

وگر گویم که بخشد پادشااوست

مرا کزره ببرد ابلیس مکار

که من برخویشتن گشتم ستمگار