فلک را آب در چشم آمد از دور

چو ره برداشت شاه سرو قامت

ازو برخواست از هر دل قیامت

چو خسرو زاده شد نزدیک آن حور

چو زد لب بر لب آن لعل خندان

فلک خایید لبها را بدندان

چو شکر خورد و تنگش در بر آورد