روان شد سیل خون از دیدگانش

ز حال او بجز حق را خبرنه

بدل دانا، زبانش کار گرنه

درامد آتشی از مغز جانش

رخ پر خون نهاد آن ماه بر خاک

خروشی خوش برآورد از دل پاک

بزاری گفت ای خسرو من اینک