که میدانیم ما تو پادشه را

تو ستاری و سر جمله پوشی

حقیقت عذر موری مینیوشی

تو بخشائی مر آخر هر گنه را

قلم راندی و خرسندیم مانده

ترا پیوسته در بندیم مانده

اسیر و ناتوان افتاده تو