اسیر و ناتوان افتاده تو

که میدانیم ما تو پادشه را

قلم راندی و خرسندیم مانده

ترا پیوسته در بندیم مانده

درین نه طاق ایوان زاده تو

ترا در راه معنی راه داده

ز شوقت داغ بر دلها نهاده