قلم راندی و خرسندیم مانده

حقیقت عذر موری مینیوشی

تو بخشائی مر آخر هر گنه را

که میدانیم ما تو پادشه را

ترا پیوسته در بندیم مانده

اسیر و ناتوان افتاده تو

درین نه طاق ایوان زاده تو