دریدی پرده ما را بیکبار

که کلی پرده کردم باز ای یار

دریدی پرده منصور مسکین

ز شوق مهر خود نی از سرکین

نه بس بود این که کردستیم بردار

دریدی پرده ما در جهان تو

پس آنگه کردیم شور و فغان تو