تو بار غم نهادی خود بدین سان

ز بس که خلق را بازی بدادی

به آخر خویش در بازی نهادی

ز بس که در جهان برجان خلقان

به آخر زیر باری لنگ و مجروح

ز تو یک قالبی مانده است بی روح

هر آن چیزی که در این مرز کاری