که تا آزاد گردی همچو بوذر

هر آنکس را که حیدر حق نماید

درخت دید از ذاتش برآید

برو ای یار برخطش بنه سر

برو ای یار گفتم گوش کن تو

میان عارفان خاموش کن تو

اگر خاموش بنشینی چو مردان