اگر خاموش بنشینی چو مردان

که تا آزاد گردی همچو بوذر

برو ای یار گفتم گوش کن تو

میان عارفان خاموش کن تو

نباشد خود ترا ز اسرار نقصان

وگرگوئی بکشتن می کشندت

بگویندت توئی رافض برندت