برو ای یار گفتم گوش کن تو

درخت دید از ذاتش برآید

برو ای یار برخطش بنه سر

که تا آزاد گردی همچو بوذر

میان عارفان خاموش کن تو

اگر خاموش بنشینی چو مردان

نباشد خود ترا ز اسرار نقصان