زهی از عشق خود مجروح گشته

توئی نقش و توئی نقاش کرده

ز یکی در یکی خود باز دیده

خود این انجام و خود آغاز دیده

توئی صورت عیان روح گشته

تو دانستی که چون بستی صور را

توئی انداخته عین گهر را