توئی انداخته عین گهر را

زهی از عشق خود مجروح گشته

توئی صورت عیان روح گشته

تو دانستی که چون بستی صور را

ترا بر ذره ذره راه بینم

ترا در جزو و کل آگاه بینم

تو آگاهی و صورت بیخبر ماند