ترا بر ذره ذره راه بینم

توئی صورت عیان روح گشته

تو دانستی که چون بستی صور را

توئی انداخته عین گهر را

ترا در جزو و کل آگاه بینم

تو آگاهی و صورت بیخبر ماند

درون پرده حیران در نظر ماند