توئی صورت عیان روح گشته

ز یکی در یکی خود باز دیده

خود این انجام و خود آغاز دیده

زهی از عشق خود مجروح گشته

تو دانستی که چون بستی صور را

توئی انداخته عین گهر را

ترا بر ذره ذره راه بینم