ز حضرت سوی سید شد که برخیزد

سراسر کرده عالم را پر از نور

براق از لامکان آورده با خود

پر از نور و لگامش بود در ید

دمی زین رخش زیبا پیکر آویز

گذر کن مهترا از هر دو عالم

که تا بینی عیان سر دمادم