دمی زین رخش زیبا پیکر آویز

براق از لامکان آورده با خود

پر از نور و لگامش بود در ید

ز حضرت سوی سید شد که برخیزد

گذر کن مهترا از هر دو عالم

که تا بینی عیان سر دمادم

بدارالملک روحانی سفر کن