ز پیدائی بماند آن دوست پنهان

بزد یک نعره و جان داد در حال

برست او آن زمان از قیل وز قال

چو زو شد جان جدا در پیش جانان

درآید یوسفش گریان و مدهوش

دلش ماننده دیگی پر از جوش

سر و رویش چو بگرفت آن سرافراز