سر و رویش چو بگرفت آن سرافراز

ز پیدائی بماند آن دوست پنهان

درآید یوسفش گریان و مدهوش

دلش ماننده دیگی پر از جوش

نهاد اندر میان دیدهاش باز

برویش بوسه داد آن خداوند

چو سود ای دوست چون جان رفت از بند