درآید یوسفش گریان و مدهوش

برست او آن زمان از قیل وز قال

چو زو شد جان جدا در پیش جانان

ز پیدائی بماند آن دوست پنهان

دلش ماننده دیگی پر از جوش

سر و رویش چو بگرفت آن سرافراز

نهاد اندر میان دیدهاش باز