که کردست یزدان مرا بی نیاز

که بدگو برین کار ننگ آورد

که چونین بهانه بچنگ آورد

ز گنج آنچ باید مدارید باز

چو ویران بود بوم در بر من

نتابد درو سایه فر من

کسی را که باشد برین مایه کار