چو ویران بود بوم در بر من

که چونین بهانه بچنگ آورد

ز گنج آنچ باید مدارید باز

که کردست یزدان مرا بی نیاز

نتابد درو سایه فر من

کسی را که باشد برین مایه کار

اگر گیرد این کار دشوار خوار