که درمانست او را مر الهی

مرا دیدار باید نه خریدار

که بی شک جان نباشد جز که دیدار

مرا دردیست هم از دیرگاهی

مرا دردیست درمان دوست باشد

ز مغز جان نه بی شک پوست باشد

مرا دردیست درمانش تو باشی