میان خاک بر گل گشته تو

ز مغزی دور و قانع گشته با پوست

حقیقت دور ماندستی تو از دوست

ز مغزی دور و بیدل گشته تو

ز مغزی دور و جانان را ندیدی

دریغا سر اعیان را ندیدی

ز مغزی بیخود و تا چند لافی