ز مغزی بیخود و تا چند لافی

میان خاک بر گل گشته تو

ز مغزی دور و جانان را ندیدی

دریغا سر اعیان را ندیدی

زمانی کاسه سردار صافی

ز بی مغزی چرا ابله شدستی

مگر اول تو هم ابله بدستی