دریغا سر اعیان را ندیدی

ز مغزی دور و بیدل گشته تو

میان خاک بر گل گشته تو

ز مغزی دور و جانان را ندیدی

ز مغزی بیخود و تا چند لافی

زمانی کاسه سردار صافی

ز بی مغزی چرا ابله شدستی