توئی آن نقطه افتاده زین راز

نظر بگشا و عین صورتت بین

ز سر تا پای خود اینجا نظر کن

دل خود از نمود جان خبر کن

که اینجا میندیدی اولت باز

ز سر گندم آگاهی نداری

که بودی فر درگاهی نداری