که آدم عز و قرب لامکان داشت

که بد ابلیس اندر رنج و تیمار

بدش آدم چو شاهی خوش نشسته

نظر میکرد مر ابلیس خسته

سراز رفعت باوج آسمان داشت

ز رفعت نور محض و جان جان بود

که جنات اندرو کلی نهان بود