ز شیدائی بماندی در تف و سوز

بمانی تا ابد در خویش پنهان

ز شیدائی نمیدانی سر از پای

روی چون سایه از جای برجای

از آن اندر گدازی در شب و روز

ز شیدائی دلت ناچیز داری

از آن مسکن تو در دهلیز داری