ز شیدائی دلت ناچیز داری

روی چون سایه از جای برجای

ز شیدائی بماندی در تف و سوز

از آن اندر گدازی در شب و روز

از آن مسکن تو در دهلیز داری

ز شیدائی شدی دیوانه و مست

اگر بر خود بگیری جای آن هست