ز چشم هم دو گشته ناپدیدار

همو گفتا مخور هم اودگر گفت

بخورد حوا چو این اسرار بشنفت

درون هر دو بد شیطان مکار

بحوا گفت بستان و بخور زود

که تا آدم کنی از خویش خشنود

نه او خورد و نبد رنجی وراهم