نه او خورد و نبد رنجی وراهم

ز چشم هم دو گشته ناپدیدار

بحوا گفت بستان و بخور زود

که تا آدم کنی از خویش خشنود

ببر تو این زمان فرمان آدم

ترا نیکو بود اما چو خوردی

چوآدم نیز تو هم گوی بردی