چنین مگذار آدم را تو حیران

توخواهی بود اینجا رهبر من

برسوائی چنین مگذار آدم

که عاجز مانده است او اندر این دم

بفضل خود تو او را شاد گردان

چنین مگذار آدم را چنین خوار

بپوشان سر او دانای ستار