چنین مگذار آدم را چنین خوار

که عاجز مانده است او اندر این دم

چنین مگذار آدم را تو حیران

بفضل خود تو او را شاد گردان

بپوشان سر او دانای ستار

چنین مگذار آدم را دلش خون

بمانده در بهشتت زار و محزون