چوسوی ذات آیند از نهانی

چو شمعی هر یکی رخ برفروزند

بسوزند جملگی در حضرت خور

شوند آنگاه سوی ذات رهبر

شوندآنگه عیان اندر عیانی

نمیبینی که چون پروانه ناگاه

شوند از شمع اودیوانه ناگاه