توئی نور و در این ظلمت فتادی

که اندر عالمی بیشک تو مشهور

منور شد ز تو اجسام ذرات

که هستی بیشکی تو نور آن ذات

ولیکن عاقبت سر برگشادی

سلوک جمله اشیاء کرده تو

چرا مانده کنون در پرده تو